نه تنها در وداع تو جدا شد جان من از من

که می‌آمد صدای ناله‌های پنج تن از من

از آنجایی که وابسته است جان من به جان تو

جدا کردند سر از تو، جدا کردند تن از من

میان معرکه هم زخم، هم جان باختن از تو

میان خیمه‌ها هم سوختن، هم ساختن از من

شمعی که در فراق بسوزد سزای اوست
بگذار عمر بی تو سراپا هدر شود

رنج فراق هست و امید وصال نیست
این"هست و نیست"کاش که زیر و زبر شود

رازی نهفته در پس حرفی نگفته است
مگذار درد دل کنم و دردسر شود

ای زخم دلخراش لب از خون دل ببند
دیگر قرار نیست کسی با خبر شود

موسیقی سکوت صدایی شنیدنی است
بگذارگفتگو به زبان هنر شود

بی اختیارِ خود، نفست می کِشم؛
مگر
با عقل می توان ضربان را نگاه داشت؟

هر سحر منتظر یار نباشم چه کنم ؟

من اگر اینهمه بیدار نباشم چه کنم ؟ 

گریه بر درد فراق تو نکردن سخت است

خونجگر از غمت ای یار نباشم چه کنم ؟ 

عده ای بر سر آنند اسیرت نشوند

من بر آنم که گرفتار نباشم چه کنم ؟ 

تو چه کردی که من از خواب و خوراک افتادم ؟

راستی ، اینهمه بیمار نباشم چه کنم ؟ 

خواستم نام مرا هم بنویسند همین

سر بازار خریدار نباشم چه کنم ؟ 

حمید رضا برقعی

گرچه هنوز سبز نشده پشت لب ما
سرخه ولي از خون تو تاب و تب ما
از روزي كه خوندن نوشتن ياد گرفتيم 
لبيكَ يا حسين شده مشق شب ما
روزا توو دست ما كتاب و دفتره
شبا شهادتنامه مون زير سره

اونجوري كه عبدالله از دينش دفاع كرد
جوري كه زندگيشو پاي دين فدا كرد
زندگي ماهم فقط نذر حسينه
حسين با دستاي خودش مارو سوا كرد
طعم شهادت از عسل شيرين تره
شبا شهادتنامه مون زير سره

درياي طوفاني دنيا بي امونه
با موجاي وسوسه انگيز زمونه
قاسم خودش شبيه ما يه نوجوونه
كشتي اون ما رو به ساحل ميرسونه
امّيد ما به قاسم دلاوره
شبا شهادتنامه مون زير سره

ما يار پابرهنه هاي تنگدستيم
كابوس اون مسئولاي دنيا پرستيم
دشمن اشرافيتِ آل امية
عقد اخوت با كسي هرگز نبستيم
توو سينه ي ما نعره ي ابوذره
شبا شهادتنامه مون زير سره

كوه اگه جابجا بشه ما استواريم
زمين به آسمون بياد ترسي نداريم
دستِ علي داديم كه تا آخر بمونيم
به دشمن علي بگيد ما ذوالفقاريم
الگوي ما توو عشق عليِ اكبره
شبا شهادتنامه مون زير سره

ما عين عابس، وارث عشق و جنونيم
شاگرد اون معلماي غرق خونيم
دشمن امون نامه بده با قصد ذلت
مثل ابوفاضل سر جاش مي نشونيم
دستاي ما توو دست اون آب آوره
شبا شهادتنامه مون زير سره

شاعر: محسن رضوانی